Helena Jansz in gesprek met popfotograaf Mick Rock

The man who shot the seventies

 

“Sometimes they change names, dear!”

Van Bloomsburry naar Shoredith. The red cab scheurt achter een dubbeldekker over het asfalt en duikt plotseling naar de kant van de weg. De kaart van Londen wordt nogmaals opengeklapt, terwijl de teller doortikt. Chancestreet staat op geen enkele kaart en de taxichauffeur verontschuldigd zich nogmaals, dit is hem nog nooit overkomen. Van de galerie heeft hij nog nooit gehoord en het telefoonnummer blijkt niet te kloppen.

 

Rock en Rock

Mijn doel is de tentoonstelling van popfotograaf Mick Rock bij the “Idea Generation Gallery”. Daar ligt tevens Mick’s nieuwste boek “Exposed: the Faces of Rock n’ Roll” dat tussen de harde kaft tweehonderd foto’s over een periode van vier decennia herbergt. Kopstukken uit de rockmuziek met o.a.nooit eerder gepubliceerde foto’s, waaronder een indrukwekkende live actiefoto van een gitaar spelende Mick Ronson. Deze foto was in de jaren zeventig in de prullenbak beland. In 1995 kwam Mick Rock hem weer tegen bij een bedrijf waarmee hij in zijn vroegere jaren gewerkt had.

 

Pap

Mijn geloof is rotsvast. Je kruipt niet zomaar onder dat kanaal door en over rails die verborgen liggen onder een dikke laag sneeuw. Ik zal die tentoonstelling zien! De chauffeur laat me achter in Shoreditch en op goed geluk loop ik een verpauperde buurt en een hippe tent in. In de open keuken wordt vers brood gebakken, de oudere generatie steekt zijn lepel in een bord dikke pap en de jongere (muts, koptelefoon, mobiel, oplichtende scherm van de laptop) slobbert pikzwarte thee met melk naar binnen. The “Idea Generation Gallery”? Ja, natuurlijk, die zit in de straat hierachter.  

 

£ 3165,00 

De stilte bij binnenkomst staat haaks op de Rock en Roll van de jaren zeventig. Mick Jagger, Blondie, Bryan Ferry, Freddy Mercury en Lou Reed springen direct in het oog, maar er is meer. Vier decennia popartiesten hangen ongeacht hun muziekstroom of jaartal naast, boven en onder elkaar. Kleur naast zwart-wit. Een Bowie uit 2002 naast Debbie Harry uit 1978 en Snoop Dog uit 2009. Voor 

£ 760,00 heb je een gesigneerd exemplaar dat je overal kwijt kan. Voor het 30 x 40 formaat moet je 

£ 3165,00 neerleggen, maar dan heb je wel een zeldzaam, een onverwachte  en tijdloze plaat.

 

Idee

De “Idea Generation” ontstond in 2001 vanuit het eenvoudige idee: zoek iets dat je leuk vindt om te doen en doe het dan beter dan een ander. Inmiddels is het concept uitgegroeid tot één van Verenigde Koninkrijks leidinggevende PR agentschappen op het gebied van kunst, entertainment en cultuur. Ze mogen in hun handen klappen.

 

Experiment

Icoon Mick Rock wordt vaak omschreven als: “The man who shot the seventies”. Hij was de vaste fotograaf van David Bowie. Reisde mee met de Ziggy Stardust tour waar hij de populaire foto in de restauratiewagen maakte. En wie kent het album “Transformer” van Lou Reed niet? De foto  is onscherp, maar Lou wist meteen dat dit zijn cover zou worden. Zonder zijn vriend Syd Barret zou Mick Rock misschien nooit fotograaf zijn geworden. Syd had net Pink Floyd verlaten en was erg ongelukkig. Met zijn Pentax en een 28 mm lens begon Mick aan zijn eerste experiment en veertig jaar later is hij nog even gedreven. 

 

“Ik heet Mick en ik maak af en toe een foto”

 

Op de Samsung die in de ruimte staat opgesteld en waarop hij zijn boek bespreekt oogt hij als een wervelende persoonlijkheid die zich nauw verbonden voelt met zijn model. De bijschriften onder de foto’s getuigen van intieme vriendschappen en een groot wederzijds respect. Bowie vertelde zijn manager: “Mick sees me the way I see myself”.  Gedurende deze wervelende jaren leefde Mick Rock zelf het leven van een Rockster. Opvallend is dat hij in 2002 de serie met model Kate Moss nog “ouderwets” met de Hasselblad maakt.  Hoe zit dat? Na wat heen en weer ge-mail krijg ik bericht dat Mick bereid is me te woord te staan. Vanuit zijn basis in New York vraagt hij me over vijf minuten terug te bellen. Zijn stem is schor, maar kalm.

 

Mick: Heb je een bandrecorder?

Ja, ik neem het gesprek op is dat goed?

Mick: Ja, dat heb ik het liefst, dan zijn het mijn woorden en leest men precies wat ik zeg. 

 

Hoe gaat het met je? Je hebt twee tentoonstellingen tegelijkertijd. Eén in Londen en één in Los Angeles.

Mick: Ja en één in New York, die is net afgelopen. Deze is heel goed gegaan, moet ik zeggen. Ik ben tegelijkertijd aan het fotograferen én er staan een heleboel nieuwe projecten op touw. Het is een idioot drukke tijd op dit moment.

Je reist veel.  

Mick: Ja, ik ga nogal op en neer. Chicago, Montréal, Barcelona.

In één maand?

Mick: Nee, in de laatste drie maanden.

 

Ken je de Nederlandse popfotograaf Anton Corbijn?

Mick: Ja, ik heb hem een paar keer ontmoet.

Zijn broer Corbino?

Mick: Nee, onze wegen hebben zich nooit gekruist.

 

Ik heb begrepen dat je bij de inrichting van je tentoonstelling in Londen zelf veel hebt gedaan.

Mick: Ja, normaal gesproken ben ik erg betrokken bij de inrichting, maar ik luister ook  naar de galerie. Soms hebben ze zelf goede ideeën. 

Kun je me iets vertellen over de foto van David Bowie op de omslag van je boek? Er schijnt een link met Picasso te zijn.

Mick: Oh, ja. Ik was geïnspireerd door een foto van Picasso gemaakt door Irvin Penn, waarschijnlijk  in de jaren vijftig.

Hou je van het werk van Picasso?

Mick: Natuurlijk, het is ongelooflijk. Ik hou van Picasso, van Jackson Pollock. Ik hou van Modigliani en van Man Ray, meer van zijn fotografie dan van zijn kunst.

Koop je zelf kunst of foto’s?

Mick: Nee, niet echt.  Af en toe ruil ik werk.

 

Ik las dat je leefde als een rockster doe je dat nog steeds?

Mick (lachend): Ik was niet zo rijk als een rockster. Misschien bedoel je dat ik een zelfde ervaring als een rockster had, bedoel je dat?

Ja, eh nee … ga je nog steeds naar alle concerten, zoals in de tijd met Bowie?

Mick: Ja, dat heb ik lange tijd gedaan. In de zeventiger jaren heb ik veel voorstellingen gefotografeerd. Nu doe ik dat af en toe als ik ervoor gevraagd wordt en dan wordt ik ervoor betaald. Maar ik creëer liever zelf een situatie.

Ha, dat was mijn volgende vraag. Ik was benieuwd waar je hart ligt bij spontane fotografie of gecomponeerde, zoals de serie van Kate Moss?

Mick: Ja, in dit stadium maak ik liever sessies die ik choreografie noem, ik maak de foto’s zoals ik ze wil maken. Maar toevallig zijn er in het boek foto’s van Bono en lady Gaga die ik genomen heb op een feestje, een privé feestje bij Bono. Dus dat soort werk doe ik nog steeds, maar ik heb liever zelf de controle op het licht, het gezichtspunt, de sfeer en het algehele beeld in de ruimte.

Hoe bereid je je voor op een sessie en waar haal je je ideeën vandaan?

Mick: Dat is gevarieerd , het heeft veel om het lijf, ik bedoel  je moet alles ter plekke hebben wat je nodig hebt en dat is de ene keer meer dan de andere. Maar ik hou er vooral van om heel eenvoudig te werken. (Er volgt een kort lachje)De vraag is eerder, hoe bereid ik mezelf voor. Ik doe veel yoga en meditatie and power breething. Als ik op locatie ben dan probeer ik altijd eerst een massage te krijgen voordat de sessie begint. Dan ben ik ontspannen en sta open voor alle verschillende mogelijkheden. Het is belangrijk om open te staan en natuurlijk ben je een team, er is iemand voor de spullen, iemand voor de make-up, maar het moet niet te star zijn. Ik kom uit de rockmuziek. Vaak maak ik muziek tijdens de sessie.

Je maakt muziek …?

Mick: Nee, ik draai platen, ik ben de DJ!

Heb je zelf nooit een instrument bespeeld?

Mick: Nee, niet echt. Niets van betekenis.

 

Welke popster heeft de meeste indruk op je gemaakt? Ik las dat Debby Harry grote indruk op je maakte.

Mick: Ja, ze maakte zeker indruk op me! Maar er zijn er veel mensen die indruk op me hebben gemaakt. Bowie, Iggy, Snoop Dog, Kate Moss. Maar ook Kanzaburo Nakamura (Tokyo 2005)en niet te vergeten Sid Barret! Zonder Sid Barret zou ik nooit fotograaf zijn geworden. Het zijn er veel en op een bepaalde manier hou ik van al mijn onderwerpen, dat is duidelijk. Mijn favoriete cover is die van Queen, die met de gekruiste armen. Als mensen me vragen naar mijn favoriete sessies dan zijn het er aardig veel. Maar mijn allermooiste maakte ik waarschijnlijk gister of eergisteren. Ik heb net een sessie gedaan met Cee-lo, bekend als duo Gnarls Barkley, hij heeft op dit moment een enorme hit in Amerika.

 

Kun je iets vertellen over de gekleurde collage foto’s die je van David Bowie maakte?

Mick: Ja! Ze zijn ook te zien op de expositie bij de “Idea Generation”.

Wat was je inspiratiebron om ze te maken?

Mick: Dat is moeilijk te zeggen. Ik begin gewoon te spelen met kleur. Soms doe ik het zes maanden niet tot ik een uitbarsting of een opdracht krijg. Ik speel er de laatste twintig jaar mee, maar onregelmatig. Het is moeilijk te zeggen, ik kom in de sfeer, ik begin gewoon en zie wat er gebeurd. Bij de Bowie collages ben ik vanuit de foto zelf begonnen en heb alle verschillende elementen er omheen gemaakt. Het geeft veel ruimte om te improviseren.

Het ziet er uit als muziek.

Mick: Ja, duidelijk. Als ik fotografeer praat ik veel. Werken met kleur is veel persoonlijker, dan ben ben je meer een schilder of een musicus. Je gaat meer naar binnen. 

 

 

The Kate Moss heb je met de Hasselblad genomen, niet digitaal

Mick: The Kate Moss heb ik in 2002 gemaakt. Nu fotografeer ik vaker digitaal, maar ik hou ervan om met film te werken als het mogelijk is.

Waar gaat je voorkeur naar uit? Geeft digitale fotografie je meer mogelijkheden?

Mick: Het is verschillend, ik hou van allebei. Het voordeel van film is dat je een origineel hebt . Bij digitaal bestaat er zoiets niet, je kunt het eindeloos kopiëren. In het boek is er veel vanaf film gescand, maar het recentere werk is digitaal genomen. Je hebt een zekere flexibiliteit. Om te beginnen kun je zoveel fotograferen als je maar wilt. Er is een soort oneindigheid om het juiste beeld te vinden. Ja, ik hou  ervan om honderd beelden te maken, door te gaan en door te gaan. Er gebeuren dingen, er veranderen dingen terwijl je schiet. Ik zie mogelijkheden die ik anders over het hoofd gezien zou hebben als ik bijvoorbeeld twaalf of zes foto’s genomen had. Het is de intensiteit waarvan houd.

Welk merk camera gebruik je vandaag de dag?

Mick: Ik heb de Canon 5D, ik hou erg van deze camera. Ik denk er over om de nieuwste te kopen en ik gebruik de Hasselblad. Ik heb ook nog een paar oude Nikons liggen met  een 35 mm lens.

 

Ik ben aan het eind van mijn vragen. Misschien heb je voor mij nog een vraag?

Mick: Wordt het een online publicatie of een gedrukte?

Gedrukt 

Mick: het zou geweldig zijn als ik een exemplaar kreeg

Vanzelfsprekend

Mick: Weet je dat ik had een paar exposities in Amsterdam en in Rotterdam?

Ik heb er over gelezen

De Kate Moss serie was in Amsterdam bij een galerie genaamd VIP. Ik hou van Amsterdam, mooi, maar erg koud.

Mis je Londen?

Mick: Nee! Ik ga er regelmatig naar toe, maar ik mis het niet. Ik ben verliefd op New York en ik ben er al erg lang. Ik ben een New Yorker nu, hoewel ik een Engelsman blijf.

Ook je accent is Engels, je hebt niet het Amerikaanse aangenomen.

Mick: Oh nee! Nee, nee, nee! Dat zal nooit gebeuren.

Goed. Mick ik wil je hartelijk bedanken voor dit gesprek

Mick: It was a pleasure to talk to you, love. I look foreward to see the paper.

 

www.mickrock.com